Słowa nawiązują do popowej „pioseneczki” gwiazdki (to oczywiście z przekąsem), której nazwiska nie pamiętam, ale i przypuszczam, że nikt za jakiś czas pamiętać nie będzie. Choć tekst trochę spóźniony, muszę to powiedzieć: „Chcę swoich pieniędzy z powrotem!”. Stwierdzenie to jest najczęściej wyrazem niezadowolenia z zawarcia jakiejś transakcji (zakupu towaru, bądź skorzystania z usługi). Innymi słowy, można powiedzieć: „proszę o zwrot lub wymianę”. W polskim ustroju prawnym nakreślona tu sytuacja podlega regulacji rożnego rodzaju prawom porządkującym warunki sprzedaży konsumenckiej. Istnieje również instytucja reklamacji, która w przeciwieństwie do zwrotu, jest prawem konsumenta/klienta. Chciałbym zatem złożyć „swoistą” reklamację. Jednakże znajduję się w dość niezwykłej, jak na warunki transakcyjne, sytuacji, posiadając hybrydowy charakter. Otóż, będąc klientem, jestem jednocześnie pracodawcą. Tak, tak, dosyć paradoksalna sytuacja. A, niestety, co jest charakterystyczne dla wszelkiego rodzaju aporii, są one z reguły nierozstrzygalne. Jednakże spróbować mogę. Otóż chciałbym złożyć reklamację za „źle wykonywaną robotę”, brak kompetencji, które wynikają nie tyle z ograniczonych właściwości intelektualnych, czy też percepcyjno-poznawczych, lecz zaniedbań, nadużyć, nonszalancji oraz lekceważenia swoich „klientów”. Lekceważenie to posiada również znamiona crimen laesae maiestatis (obrazy majestatu). W starożytnym Rzymie uznawane było za przestępstwo i karane śmiercią oraz konfiskatą majątku. Współcześnie w ustrojach demokratycznych „majestatem” jest społeczeństwo, które (przynajmniej tak wynika z definicji) sprawuje władzę poprzez wybieralnych reprezentantów. Określamy ten ustrój mianem demokracji parlamentarnej, choć w ostatnim czasie następuje jego niezwykle pośpieszna erozja (niczym na pustyni lub na klifie). Ustrój zmierza w kierunku demokracji sądowej (podobnie jak w USA), gdzie przez brak kompetencji, lekceważący stosunek do prawa i jego ustanawiania, brak refleksji i nieprzestrzeganie procedur legislacyjnych (nie podobnie jak w USA), coraz częściej głos zabierają sądy i trybunały, które rozstrzygają o jakości implementowanego prawa.

     Czuję się w związku z tym zbulwersowany „gnuśnością” władzy i jej organów ustawodawczych. Czuję się obrażany poprzez wybranych reprezentantów, uznany za głupca, a ci ostatni świadomi mojej „proceduralnej” niemocy (jako klient mogę zgłosić reklamację, która zostanie odrzucona poprzez kontrolujących jakość; jako pracodawca mogę rozwiązać umowę, tylko jak i z kim?), „śmieją mi się w twarz” (por. wypowiedź rzecznika rządu Pawła Grasia, o której pisałem na innym miejscu). Rządzący, władza, wybierani w powszechnych wyborach przez społeczeństwo (pracodawców), zachowuje się jakby tego ostatniego nie było lub był jakiś nieudolny, ograniczony, nad którym należy sprawować opiekę i za którego należy podejmować decyzje.

     W celach egzemplifikacyjnych posłużę się dwoma przykładami. Jednym z nich jest europoseł Marek Migalski, najpierw w PiS, następnie w PJN. Z wykształcenia politolog (doktorat). I tu zaczynają się poważne problemy. Otóż poseł ten na swoim blogu napisał, że głosował za ACTA i nie wiedział tak naprawdę za czym głosuje (1). W rzeczywistości często, jak sam pisze, nie wie nad czym głosuje. Ponadto podaje, że podobnie jest z innymi eurodeputowanymi. Usprawiedliwia się tym, że musi „uprawiać politykę”, to znaczy, według jego definicji, „odwiedzać media, swój okręg wyborczy oraz knuć w swojej partii” (2). Z tego wynika, że poseł jest bardzo zajętym urzędnikiem i nie ma czasu na czytanie lub chociaż zapoznanie się z dokumentami, nad którymi będzie głosował. Czy jest to kryzys demokracji, czy „robienie głupa” ze społeczeństwa?

     Drugim przykładem niech będzie poseł Stefan Niesiołowski, „mistrz ciętej riposty” z PO, który nie tylko się „zbłaźnił” lecz fundamentalnie ośmieszył. Profesor z Katedry Zoologii Bezkręgowców i Hydrobiologii UŁ uczynił ze społeczeństwa stado jeleni lub baranów, na czym się oczywiście, ze względu na wykształcanie, zna. Otóż w programie „Kropka nad i” (31.01.2012) (3), którego gościem był również poseł RP Robert Biedroń, profesor stwierdził, że podpisałby się pod ACTA „obiema rękami” (gdyby osiągnął zdolności niektórych naczelnych - Primates – mógłby również nogami, czy też kończynami dolnymi; pewnie „behawioryzm” zwierząt nie jest mocną stroną profesora). Zapytany, co myśli na temat zakazu wytwarzania tańszych zamienników leków, stwierdził, że czytał jedynie fragmenty dokumentu. O zgrozo! Jak można podpisać się, obiema rekami (!), pod dokumentem, którego się nie zna w całości. Szczerze mówiąc, a raczej pisząc, brak mi słów i liter do określenia tej sytuacji. To jakaś groteska, może „czarna groteska”, farsa, absurd, cyrk. Problem jest jeden, nie podobają mi się te małpy, poza tym nigdy nie lubiłem cyrków.

     Ponawiam swoją skargę: „Chcę moich pieniędzy z powrotem!”. Nie chcę finansować niekompetencji, nonszalancji, niewykonywania obowiązków służbowych, lekceważenia społeczeństwa, zaniedbań i lenistwa. Proponuje jeden wniosek: stop opłacania partii z budżetu państwa! Nie wiem, co więcej napisać!

(1) Podaję za: http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114884,11026458,Migalski__Poslowie-_nie_wiedza_za_czym_glosuja__Glosowalem.html.

(2) Tamże.

(3) Zob. http://tvnplayer.pl/seriale-online/kropka-nad-i-odcinki,342/odcinek-18,stefan-niesiolowski-i-robert-biedron,S00E18,9528.html.