Postanowiłam wybrać się do tybetańskiej kliniki ziołolecznictwa. Miejsce zostało otwarte przez samego XIV Dalajlamę podczas wizyty w Polsce - co nieco naiwnie uznałam za wystarczającą rekomendację.

W ramach przygotowań do wizyty zaczęłam spisywać listę gnębiących mnie przypadłości  - mnich posługuje się angielskim. Zacięłam się przy zapaleniu, nie mogąc przypomnieć sobie odpowiedniego słówka. Sprawdziłam w na translate.goolge; jako odpowiednik wyskoczyło mi inflammation....

Hmm, akurat to słówko pamiętam doskonale. Widziałam je ostatnio wielokrotnie w doniesieniach Amnesty International na temat sytuacji w Tybecie. Określa się nim po angielsku akt samospalenia.

Zastanowiłam się. Takiego słowa chyba nie powinnam używać przy mnichu? A może wręcz przeciwnie? Powinniśmy go używać jak najczęściej, mówić o nim jak najgłośniej.

Do tej pory wspomina się Jana Palacha, który w 1969 roku dokonał samospalenia w proteście przeciwko interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji.

Samospalenie Mohameda Bouazizi w grudniu 2010 roku zapoczątkowało "Arabską wiosnę". Właściciel straganu z Tunezji był na ustach całego świata. Z dnia na dzień stał się symbolem walki z dyktaturą.

Dlaczego nie wzrusza nas podobna ofiara złożona już przez 17 osób w Tybecie - a to dane tylko z ostatnich kliku miesięcy. Media milczą. Ale czy tak samo zachowałyby się, gdyby podobna sytuacja miała miejsce na Białorusi, czy Ukrainie?

Na ratujtybet.org możemy przeczytać, że "jedną z osób, które dokonały samospalenia był 42-letni, szanowany mnich Lama Sopa, który podpalił się i zginął 8 stycznia, pozostawiając po sobie kasetę z nagraniem pożegnalnym, w którym składa hołd tym, którzy podpalili się przed nim. Powiedział w nim m.in.: „Nie spłonę z powodu własnych spraw czy problemów, lecz uczynię to dla sześciu milionów rodaków, którym odebrano wszelką wolność”.

My, Polacy, w tym względzie mamy dużo wspólnego z Tybetańczykami. Oddanie życia za ojczyznę jest u nas wychwalane i wysławiane. Czy tak powinno być? To zostawię ocenie każdego z Was - różne są motywy, różne sytuacje - nie mnie to oceniać. Sama nie wiem, jakbym się zachowała, gdyby przyszedł na mnie czas próby.

Jedno jest pewne. Samospalenie to krzyk desperacji Tybetańczyków. W proteście przeciwko radykalnym ograniczeniom podstawowych wolności, nachalnej indoktrynacji oraz niszczeniu ich religii i kultury. Samospaleń dokonują mnisi i mniszki, a także osoby świeckie. Mimo prześladowań ze strony chińskiej policji coraz częściej Tybetańczycy i Tybetanki siadają, oblewają się benzyną i podpalają. To przecież musi strasznie boleć. Przecież wiedzą, że czeka ich śmierć w straszliwych męczarniach, a mimo wszystko uznają to za najwłaściwszy sposób zwrócenia uwagi na swoją sytuację. Gdy inne zawiodły, ten wydaje się być ostatnią deską ratunku.

3 listopada 2011 organizacje praw człowieka wystosowały list do prezydenta Chin Hu Jintao, w którym zaapelowano o "przeprowadzenia wszechstronnego przeglądu sytuacji praw człowieka na Wyżynie Tybetańskiej oraz zakończenia prawnych i policyjnych restrykcji łamiących prawa człowieka w tym regionie". Od tamtej pory niestety niewiele się zmieniło na lepsze. Represje wobec protestujących mnichów się nasiliły. Chiny tak łatwo nie zrezygnują z tej ogromnej, bogate prowincji. W końcu wiadomo, że jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze.