No proszę! Wielki Brat zza Wielkiej Wody, w swojej plastikowym sprycie, sięga po rozumek do głowy!

Ponoć wizy dla Polaków maja być zniesione. Świetna wiadomość. Ale już nie dla większości Polaków, ale tych, którzy w jakiś tam sposób są związani z (h)Ameryką.

Pamiętam, jak pierwszy raz starałem się o wizę. Chciałem ją mieć. Pracowałem wówczas w Polsce w świetnej międzynarodowej korporacji, świetnie zarabiałem, czasy tzw. pierestrojki jak by mnie nie dotyczyły. Złożyłem zatem wniosek. Nie pamiętam, ale chyba trzeba było zapłacić wówczas 20 dolarów frycowego. Musiałem udowodnić, że mam pracę, odwaloną służbę wojskową i że posiadam tzw. substancję stałą, która wiąże mnie z Polska na 4ever! Zaświadczenie z pracy miałem (wraz zarobkami - niebagatelnymi, jak na tamte czasy!), wpis WKU też i AKT NOTARALIANY na nieruchomość.

Wstawiłem się wyznaczonego dnia. Koszmar! Kolejka. Mundurowi pracownicy ambasady, niczym żandarmeria, obserwujący, wskazujący za jaką linią stać. Stałem wśród zmęczonych ludzi. Bardzo zmęczonych, którzy zjeżdżali z całej Polski (albo z większości, bo już nie pamiętam, czy czasami nie było wtedy czegoś w Krakowie, ale głowy za to nie dam). Wystarczyło spojrzeć, aby natychmiast ocenić, kto za robotą, kto do rodziny, kto ot tak sobie. Bardzo niemiłe uczucie. Nie czułem się pewnie. Miałem jednak świadomość tego, że wkraczając na teren ambasady, mimo że na mojej, polskiej ziemi, to jestem tak, jak bym był w USA.

Ludzie wchodzili i wychodzili. Większość zapłakana. Odmowa.

Droga ciągnęła się w dół, przez jakieś schody do pomieszczenia, w którym była niewielka przestrzeń dla petentów i ogromna za szybami kuloodpornymi dla urzędników, zwanych konsulami. Przyszła kolej na mnie. Podszedłem. Dałem, co trzeba. Młody mężczyzna siedział za szybą. Mówili o nim, że piła, bo odmawiał. Pomyślałem sobie ...'to odmówi'. Zadał mi pytanie, po przeczytaniu zaświadczenia z pracy: ENGLISH OR POLISH? "As you wish" - odpowiedziałem. Pytał się po polsku. Dokąd jadę? Kim jest osoba zapraszająca mnie? i na koniec - po co jadę? Roześmiałem się i powiedziałem: chcę zobaczyć DISNEYLAND! Nie odpowiedział nic. Coś tam zrobił i poinformował mnie, że wiza będzie do odbioru wtedy a wtedy. Podziękowałem i wyszedłem.

W tym czasie, byłem 6 razy w USA na tzw. wizę służbową i ani razu na prywatną. Bo tak wtedy było. Były dwa paszporty - prywatny i służbowy. 6 razy! I ani razu nie zdążyłem zobaczyć DISNEYLANDU!

Kiedy starałem się o wizę, mój synek miał wtedy niespełna roczek. Sporo się zmieniło w tym czasie. Moja wiza wygasła mi. Prywatny paszport pełen stempli (bo wtedy stemplowali, co mi się bardzo podobało - a szczególnie te różne kolory, wzory stempli!), prawie cały świat, poza jedną jej częścią USA!

Na 11 urodziny synka obiecałem, że będzie DISNEYLAND. Nie ten w Paryżu. Syn miał do mnie żal, że nie chciałem go wziąć do Paryża (zaledwie na wyciągnięcie ręki!). Powiedziałem mu wtedy, że jak już, to najpierw oryginał, a później mogą być podróbki. Wiza mi wygasła. Złożyliśmy wnioski, cała rodzina. Znowu ta sama procedura. Zmieniło się. Już jakieś dodatkowe komory do przejścia i takie tam. Nie zmieniło się jedno! TWARZE ... Te same, pełne nadziei, też zmęczone, też tak samo podzielone, jak wtedy, kiedy pierwszy raz składałem wniosek.

Stanęliśmy przed obliczem majestatu USA. Tym razem kobieta. Podchodzimy i uprzedzam, pytając się: ENGLISH OR POLISH? Podniosła wzrok. Bo jak podeszliśmy, miała opuszczoną głowę z widocznym paluchem wskazującym, gdzie mamy  złożyć paszporty. Wku....ło mnie to! Już nie chciałem wizy po takiej wizji. Żona wyczuła atmosferę i dźgnęła mnie. Czarna DAMESSA podniosła leniwie wzrok, bezmyślny z wielkim pytaniem w oczach; WHAT?!!!!! (bo na pewno nie: Pardon?). Wzięła paszporty. Popatrzyła. Zatrzymała się na moim.

- Przedłużenie? - zapytała się.

- Tak - odpowiedziałem.

- Dlaczego?

- Bo chcę pokazać przede wszystkim synowi DISNEYLAND na jego 11 urodziny - odpowiedziałem.

Cisza. A ona patrzy. Na paszporty i na nas. Na nas i paszporty. I do syna:

- Dlaczego DINSLEYLAND u nas, tj. w Ameryce?

A na to mój syn:

- Bo podróbki z Paryża nas nie interesują ...

Zaraz dodałem, za synem

- Fake ...

Nie wytrzymała. Roześmiała się bardzo otwarcie.

To było dawno temu. Nigdy mnie Stany nie ciągnęły. Ale zawsze zniechęcały tym, że tak bardzo pozwoliły sobie na nonszalancję wobec Polaków. W Europie, tak sądzę, jesteśmy (nadal!) jedynym narodem tak związanym z USA, a jednocześnie tak po macoszemu traktowani przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej.

Dzisiejsza wizja zniesienia wiz wydaje mi się byle jaka, bo już oczywista, a nie życzliwa.