Nagroda Nobla 2023. Laureatami w dziedzinie fizyki zostali Pierre Agostini, Ferenc Krausz i Anne L'Huillier
Pierre Agostini, Ferenc Krausz oraz Anne L’Huillier to laureaci tegorocznej Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki. Szwedzka Królewska Akademia Nauk uhonorowała ich za fizykę attosekundową, umożliwiającą obserwację procesów fizycznych w bardzo krótkiej skali czasowej.
Pierre Agostini, Ferenc Krausz i Anne L'Huillier uhoronowani Noblem w dziedzinie fizyki
Pierre Agostini to francusko-amerykański fizyk eksperymentalny. Studiował na Uniwersytecie w Aix-Marseille, gdzie w 1968 roku uzyskał stopień doktora. Następnie został pracownikiem naukowym w CEA Saclay w Paryżu - jednym z dziewięciu ośrodków należących do francuskiej Komisji ds. Energii Alternatywnych i Energii Atomowej (CEA) - zajmował tam różne stanowiska do 2002 roku. W 2005 roku Agostini został profesorem fizyki na Ohio State University. Jednym z jego największych osiągnięć jest wynalezienie techniki RABBITT (rekonstrukcja dudnień attosekundowych poprzez interferencję przejść dwufotonowych) do charakteryzowania attosekundowych impulsów świetlnych.
Ferenc Krausz (ur. 17 maja 1962 w Mór na Węgrzech) to fizyk austriacko-węgierskiego pochodzenia. Studiował fizykę teoretyczną na Uniwersytecie Eötvös Loránd oraz elektrotechnikę na Politechnice Budapeszteńskiej na Węgrzech. Po habilitacji na Politechnice Wiedeńskiej w Austrii został profesorem tego instytutu. W 2003 roku mianowano go dyrektorem Instytutu Optyki Kwantowej Maxa Plancka w Garching, a w 2004 roku - kierownikiem katedry fizyki eksperymentalnej na Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium. W 2006 roku był współzałożycielem Centrum Zaawansowanej Fotoniki w Monachium (MAP) i zaczął pełnić funkcję jednego z jego dyrektorów.
Anne L'Huillier (ur. 1958 w Paryżu) to kierująca grupą zajmującą się fizyką attosekund, francuska fizyk i profesor fizyki atomowej na Uniwersytecie w Lund w Szwecji. Uzyskała tytuł magistra w dziedzinie fizyki teoretycznej i matematyki, zrobiła też doktorat z fizyki eksperymentalnej w Centrum Badań Jądrowych Saclay, gdzie pracuje od 1986 roku. Jej rozprawa doktorska dotyczyła wielokrotnej jonizacji w polach laserowych o dużym natężeniu.
W ramach stażu podoktorskiego przebywała w Göteborgu w Szwecji oraz w Los Angeles w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. W 1992 roku wzięła udział w eksperymencie w Lund, gdzie zainstalowano jeden z pierwszych w Europie tytanowo-szafirowych systemów lasera na ciele stałym do impulsów femtosekundowych. W 1994 r. przeniosła się do Szwecji, gdzie w 1995 r. pracowała na Uniwersytecie w Lund jako wykładowca, a w 1997 r. jako profesor.
L'Huillier zasiadała w komitecie noblowskim w dziedzinie fizyki w latach 2007–2015, a od 2004 r. jest członkiem Szwedzkiej Akademii Nauk.