Nietypowa mapa lubelskiej starówki. Pokazuje jeden ważny problem
- Studenci Politechniki Lubelskiej stworzyli specjalną mapę Starego Miasta, dzięki której łatwiej jest się poruszać osobom z niepełnosprawnościami;
- Kolorem zielonym zaznaczono trasy dające pełny dostęp, pomarańczowe są trasy z pewnymi ograniczeniami, a czarne to miejsca niedostępne;
- Na razie plan jest do znalezienia w internecie, ale uczelnia chce pójść dalej i myśli już o stworzeniu aplikacji na telefon.
Politechnika Lubelska co roku organizuje konkurs dla kół naukowych - studenci przygotowują projekty, zwycięzcy dostają dofinansowanie. Tak było też z projektem studentów z Koła Architektury Współczesnej. Postanowili, że chcą zbadać dostępność lubelskiej starówki dla osób niewidomych, na wózkach, jak również dla seniorów i mam z małymi dziećmi.
Coś dla ludzi
- Otrzymaliśmy dofinansowanie i rozpoczęliśmy realizację projektu. Chcieliśmy zrobić coś, co będzie przydatne dla ludzi - tak, żeby wyniki naszych badań były po prostu użyteczne - mówi Małgorzata Kozak, wykładowczyni z Wydziału Budownictwa i Architektury Politechniki Lubelskiej.
Studenci ruszyli w teren - robili pomiary, liczyli stopnie, wszystko fotografowali. - Sporządziliśmy np. karty dostępności, które można znaleźć na przygotowanej przez nas mapie - opowiada jedna ze studentek, Agata Krzywicka. - Oznaczaliśmy na nich np. drogi ze schodami, które prowadzą na Stare Miasto - mówi.
- Wielokrotnie mieliśmy sytuacje, że - w trakcie naszej wizyty na starówce - widzieliśmy osoby na wózku, które wprost narzekały, jak trudno jest się im poruszać, choćby po bruku kamiennym, którym wyłożona jest nawierzchnia - dodaje inna ze studentek, Amelia Szczuka.
Studenci wyznaczyli i opisali trasy, którymi najprościej będzie się poruszać osobom z niepełnosprawnościami. Zaznaczyli przy tym różne znajdujące się na Starym Mieście obiekty - urzędy, instytucje, restauracje, kawiarnie - i określili dostępność do nich. - Każdy będzie mógł dzięki temu znaleźć najkorzystniejszą dla siebie trasę. Chciałam, żeby było nie tylko estetycznie, ale przede wszystkim czytelnie. To musiały być jasne komunikaty. Kolorem zielonym zaznaczyłam trasy dające pełny dostęp. Pomarańczowe są trasy z pewnymi opisanymi ograniczeniami, a czarne to miejsca niedostępne - opowiada Amelia Szczuka.
- Dla studentów było to szczególne doświadczenie z jeszcze jednego powodu - wiedza nabyta w trakcie studiów mogła zostać użyta w praktyce. Studenci uczą się m.in. projektowania dostępnego dla wszystkich. Robiąc badania terenowe mogli przeanalizować, w jaki sposób miasto jest osiągalne dla niepełnosprawnych i co zrobić, by to poprawić - mówi inżynier architekt Małgorzata Kozak, opiekunka koła w ramach którego pracowali studenci.
- Oczywiście, że przygotowując mapy - jako przyszłym architektom - pojawiały nam się w głowach pomysły, co dałoby się zmienić, zmodernizować pod względem dostępności - przyznaje inny ze studentów, Błażej Krakowski.
Dobre wzorce z całej Europy
Stare Miasto to historyczna część Lublina i kamienice są wpisane do rejestru zabytków. Ale jak mówią nam studenci architektury i ich wykładowczyni, to wcale nie oznacza, że rynek nie może stać się dostępny dla każdego. - Wiele miast z taką historyczną tkanką jest coraz lepiej dostosowanych do potrzeb osób z różnymi trudnościami. Mamy przykład choćby Rzymu, z ogromem zabytków. Wystarczyło ułożyć coś na wzór pochylni i osoba na wózku może już wjechać. Czasami z pomocą osoby trzeciej, niemniej ta dostępność już jest. Podobnie mamy w Barcelonie, nasz polski Kraków też jest coraz lepiej dostosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnościami - mówi Małgorzata Kozak.
- Wiele rozmawiałem z babcią mojej dziewczyny. Mieszka w Śródmieściu i kiedy była bardziej sprawna, często chodziła na Stare Miasto. Teraz, gdy stopień sprawności ograniczył się, problemem jest już dojście do Archikatedry od strony ul. Zamojskiej, bo trzeba wspiąć się po stromych schodach - opowiada Błażej Krakowski. - Te uwagi też uwzględniliśmy - dodaje.
- Ciekawe były także obserwacje, które poczyniliśmy przy okazji przygotowania programu. Kiedy na przykład pytałam w restauracjach, czy mają łazienkę dla niepełnosprawnych lub czy jest winda, obsługa od razu wykazywała zainteresowanie, reagowała empatycznie i proponowała np. postawienie szerszego stolika - opowiada z kolei Amelia Szczuka. - W przypadku punktu, w którym nie ma żadnego dostosowania dla niepełnosprawnych odniosłam wrażenie, że pracownikom jest z tego powodu po prostu niezręcznie - dodaj studentka.
Na razie dostępna jest mapa w internecie - można się z nią zapoznać TUTAJ. Ale Politechnika Lubelska chce pójść dalej - w planach jest stworzenie aplikacji na telefon, choćby dla turystów z niepełnosprawnościami.
W marcu lubelskie radne zapowiedziały, że w mieście powstanie szpilkostrada, czyli ciąg o gładkiej nawierzchni ułatwiający nie tylko chodzenie na szpilkach po Starym Mieście, ale przede wszystkim - przejazd czy przejście osobom z niepełnosprawnościami. Do dziś jednak niewiele się w tym temacie wydarzyło, szpilkostrady wciąż nie ma.
